Ja jullie lezen het goed! Het heeft even geduurt voor ik hierover kon schrijven, maar er word van meerdere kanten gezegt dat ik het beter er uit kan gooien en niet moet opkroppen, maar zelfs terwijl ik nu net deze foto upload schieten de tranen in mijn ogen.

Weten jullie nog wie Kainan was? Een aantal jaren geleden, toen ik nog bij het asiel werkte, zouden ze mijn lieve Kainan in laten slapen omdat hij een misbaksel werd genoemd. Kainan was lichamelijk en geestelijk gehandicapt. Maar vanaf de eerste keer dat ik hem zag was ik verliefd op hem. Ik heb er alles voor gedaan om een nieuw huisje voor hem te vinden, maar toen dat niet lukte en ze hem in wilde laten slapen heb ik hem meegenomen naar huis. Letterlijk uren voor ze hem in wilde laten slapen. Jammer genoeg ging het niet tussen Kainan en mijn twee katers, hij werd werkelijk gemollesteerd door mijn twee katers. We hebben hem zelfs een aantal maanden apart gezet in een kamer, maar Kainan werd steeds meer gefrustreerd en snapte niets van de situatie. Hij vond de andere katten juist gezellig. We probeerde alles, maar niets werkte. We zaten met onze handen in het haar, tot hij voor twee weken naar mijn zus ging, toen wij op vakantie gingen. En toen we terug kwamen van vakantie vertelde mijn zus dat ze Kainan graag in huis wilde nemen. Ik had het er erg moeilijk mee, want het was mijn ventje, maar ik wist ook dat ik het beste moest doen voor hem en niet voor mezelf. Ik liet mijn man Kainan naar mijn zus brengen omdat ik het gewoon niet over mijn hart kon krijgen. Jaren ging het goed. Mijn zus en zwager waren helemaal bezeten van hem. Hij was dan ook echt een uitzonderlijke kat, een kat met zo'n karakter dat zie je nooit meer.

 
Tot begin dit jaar. Ik kan er nog niet uitgebreid over praten wat er toen allemaal is gebeurt, maar laten we het erop houden dat Kainan een bezoekje aan de dierenarts nodig had en mijn zus vertikte om te gaan. (natuurlijk zit er een heel verhaal achter, maar ik wil er op het moment niet te diep op in gaan)

Eind juni liepen de gemoederen hoog op. Het was een lastige situatie, want Kainan was niet alleen van mijn zus, maar ook niet alleen van mij. Ondanks dat hij al jaren bij mijn zus woonde, wisten we allebei dat Kainan van ons allebei was. Hij was mijn ventje. De gemoederen liepen zo hoog op, dat ik woorden kreeg met mijn zus, na een paar afkoel dagen besloot ik om contact met haar te zoeken om het bij te leggen, wij hebben nooit iets gehad wat niet op te lossen was, maar toen kreeg ik een email, met daarin de mededeling dat ze de week daarvoor Kainan in hadden laten slapen! Letterlijk zakte ik in elkaar toen ik dit las. Na zo'nstrijd had ze gedaan waar ik van dacht dat ze er niet toe in staat was.

 
Mijn mooie ventje is er niet meer! Elke keer als ik eraan denk of als ik het opschrijf schud ik mijn hoofd, omdat ik het gewoon niet wil geloven. Ik kan niet omschrijven hoe ik me voel, misschien kunnen jullie je er iets bij indenken. Ik heb geen afscheid van hem kunnen nemen. Ik heb gefaald. dit keer heb ik hem niet kunnen redden en zijn leven is onnodig beeindigd! Mijn hoofd is niet in staat om dit te bevatten en mijn hart krimpt elke keer samen als ik aan zijn lieve snoetje denkt. Wat ik hiermee moet, weet ik niet. Voor nu stop ik het nog zoveel mogelijk weg, zodat ik er niets aan hoef te denken maar er is nog geen nacht voorbij gegaan dat ik niet aan mijn mooie lieve ventje denkt en hoe ik gefaald heb.

Lieve Kainan, ik mis je zo erg! Had ik maar…was ik maar….kon ik maar…….  Maar je bent er niet meer……….