Toch maar eens proberen of het inderdaad gelukt is na maanden niet op mijn catfreak te kunnen en allemaal inlog problemen en noem maar op, zet ik nu even dit korte berichtje neer om te kijken of het dan echt zo is dat die het weer doet.

Doetieutofdoetieutniet????!!????!!!

Ja jullie lezen het goed! Het heeft even geduurt voor ik hierover kon schrijven, maar er word van meerdere kanten gezegt dat ik het beter er uit kan gooien en niet moet opkroppen, maar zelfs terwijl ik nu net deze foto upload schieten de tranen in mijn ogen.

Weten jullie nog wie Kainan was? Een aantal jaren geleden, toen ik nog bij het asiel werkte, zouden ze mijn lieve Kainan in laten slapen omdat hij een misbaksel werd genoemd. Kainan was lichamelijk en geestelijk gehandicapt. Maar vanaf de eerste keer dat ik hem zag was ik verliefd op hem. Ik heb er alles voor gedaan om een nieuw huisje voor hem te vinden, maar toen dat niet lukte en ze hem in wilde laten slapen heb ik hem meegenomen naar huis. Letterlijk uren voor ze hem in wilde laten slapen. Jammer genoeg ging het niet tussen Kainan en mijn twee katers, hij werd werkelijk gemollesteerd door mijn twee katers. We hebben hem zelfs een aantal maanden apart gezet in een kamer, maar Kainan werd steeds meer gefrustreerd en snapte niets van de situatie. Hij vond de andere katten juist gezellig. We probeerde alles, maar niets werkte. We zaten met onze handen in het haar, tot hij voor twee weken naar mijn zus ging, toen wij op vakantie gingen. En toen we terug kwamen van vakantie vertelde mijn zus dat ze Kainan graag in huis wilde nemen. Ik had het er erg moeilijk mee, want het was mijn ventje, maar ik wist ook dat ik het beste moest doen voor hem en niet voor mezelf. Ik liet mijn man Kainan naar mijn zus brengen omdat ik het gewoon niet over mijn hart kon krijgen. Jaren ging het goed. Mijn zus en zwager waren helemaal bezeten van hem. Hij was dan ook echt een uitzonderlijke kat, een kat met zo'n karakter dat zie je nooit meer.

 
Tot begin dit jaar. Ik kan er nog niet uitgebreid over praten wat er toen allemaal is gebeurt, maar laten we het erop houden dat Kainan een bezoekje aan de dierenarts nodig had en mijn zus vertikte om te gaan. (natuurlijk zit er een heel verhaal achter, maar ik wil er op het moment niet te diep op in gaan)

Eind juni liepen de gemoederen hoog op. Het was een lastige situatie, want Kainan was niet alleen van mijn zus, maar ook niet alleen van mij. Ondanks dat hij al jaren bij mijn zus woonde, wisten we allebei dat Kainan van ons allebei was. Hij was mijn ventje. De gemoederen liepen zo hoog op, dat ik woorden kreeg met mijn zus, na een paar afkoel dagen besloot ik om contact met haar te zoeken om het bij te leggen, wij hebben nooit iets gehad wat niet op te lossen was, maar toen kreeg ik een email, met daarin de mededeling dat ze de week daarvoor Kainan in hadden laten slapen! Letterlijk zakte ik in elkaar toen ik dit las. Na zo'nstrijd had ze gedaan waar ik van dacht dat ze er niet toe in staat was.

 
Mijn mooie ventje is er niet meer! Elke keer als ik eraan denk of als ik het opschrijf schud ik mijn hoofd, omdat ik het gewoon niet wil geloven. Ik kan niet omschrijven hoe ik me voel, misschien kunnen jullie je er iets bij indenken. Ik heb geen afscheid van hem kunnen nemen. Ik heb gefaald. dit keer heb ik hem niet kunnen redden en zijn leven is onnodig beeindigd! Mijn hoofd is niet in staat om dit te bevatten en mijn hart krimpt elke keer samen als ik aan zijn lieve snoetje denkt. Wat ik hiermee moet, weet ik niet. Voor nu stop ik het nog zoveel mogelijk weg, zodat ik er niets aan hoef te denken maar er is nog geen nacht voorbij gegaan dat ik niet aan mijn mooie lieve ventje denkt en hoe ik gefaald heb.

Lieve Kainan, ik mis je zo erg! Had ik maar…was ik maar….kon ik maar…….  Maar je bent er niet meer……….

Uitgeput maar voldaan zit ik op de bank. De kleine doet haar middagdutje en ook manlief is even terug in zijn bed gekropen. Uitgeput van het weekend dat hij achter de rug heeft, kan ik hem dat niet kwalijk nemen. We hadden deze week vakantie, maar uitslapen is er niet meer bij sinds de kleine er is. Vorig weekend zijn we nog even in Elspeet geweest, voor een paar dagen. Heerlijk rond gehangen bij de caravan en even ontspannen genoten van de rust en de stilte. En toen we thuis kwamen begonnen alle voorbereidingen voor de 65ste verjaardag van mijn mams. We waren er al weken mee bezig, maar deze week moesten alle puntjes op de I gezet worden. Spandoek maken, onderzetters maken, boodschappen doen, gaat het nou regenen of blijft het droog? toch maar een tent geregeld, en ga zo maar door. Nog even snel naar de kapper en wat nieuwe kleding uitzoeken., En toen brak de dag toch aan. Eerst met mams naar de kapper, toen haar lekker verwend met nieuwe kleding, schoenen en parfum, en toen kon het feest echt beginnen. We kwamen handen te kort. Continue een stroom van mensen die mijn mams kwamen feliciteren. Ze vond het heerlijk. Maar toen ik samen met manlief alles aan het opruimen was om twaalf uur savonds, toen zat ik er toch echt wel door heen. Nog snel even de kleine de fles geven en dan toch maar onder de dekens kruipen. Pfff, het was de moeite waard, maar ik zal het zo snel niet nog een keer doen. Zaterdag moest ik werken, want mijn oduers gingen op vakantie, gelukkig was het rustig want ik zat steeds te slapen achter mijn bureau hhahahahahaha. Savonds vroeg mijn bed in en toen ik vanochtend mijn bedje uit kwam, na manlief de kleine mee naar de kerk en begon voor mij het puinruimen in huis, want daar was een week niets aan gedaan. De vlokken stof vlogen om mijn oren en toen ik twee uur later op de bank neer plofte was alle energie uit mij verdwenen. Maar ik voel me voldaan als ik nu naar mijn schone huisje kijk. De was hangt te drogen, maar volgens mij gaat het zo weer regenen grrrrr……Zomer in Nederland is ook altijd prut! ik hoop dat er nog wat mooie dagen aankomen, want ik gun mijn ouders een heerlijke vakantie.

Zometeen komt de visite, mijn beste vriendin met haar man en zoontje. Als je Fabian en Isabella samen in de box leg is het hilarisch hoeveel die twee van elkaar genieten. Fabian is drie maandjes ouders dan Isabel, maar ze vermaken zich geweldig samen. Zo leuk om te zien.

Nog even een uurtje rust, volgens mij ga ik ook nog even mijn oogjes dicht doen hahahaha.

fijn weekend allemaal!

Het is weer even geleden dat ik hier ben geweest. en er is ongelofelijk veel gebeurt.

Eerst het allerleukste nieuws even met jullie delen. Ik ben sinds 31 januari Mama geworden van een prachtige dochter. Izzie is een prachtige meid en toen ze geboren werd was ze maar 2600 gram, maar inmiddels vijf maandjes later is ze een mollige meid van bijna zeven kilo.

De zwangerschap was zwaarder dan dat ik had verwacht en over de bevalling praat ik maar geeneens, maar het moederschap is heerlijk! Aan het begin was het heel zwaar, het herstel van de bevalling ging langzaam en ook kreeg ik te maken met een post natale depressie, maar gelukkig liggen die dingen allemaal achter me.

Je hele leven verandert als er opeens een kleintje in huis is. alles staat op zijn kop en je kan je oude leventje echt gedag zeggen, maar je krijgt er zoveel moois voor terug! Ja ik ben zo blij om Mammie te zijn!

De diertjes maken het allemaal goed, alleen Lady begint nu echt oud te worden. Haar artrose word steeds erger en een paar weken geleden kreeg ze een hernia. Gelukkig was die snel over door de pretnison, maar het zijn allemaal tekenen dat mijn mooie meid niet veel langer bij ons zal blijven. Ik hoop dat ze ons verstelt doet blijven staan en dat we haar nog lang bij ons mogen hebben, en we blijven haar lekker verwennen.

Zo wat heel Nederland is op vakantie en het is nogal stillentjes, maar het begon toch weer te kriebelen om mijn weblog weer bij te gaan houden. Ik begrijp niets van alle veranderingen omtrend web-log en ik begrijp dat we gaan verhuizen???? Heeft iemand een idee wat dat allemaal inhoudt?

Nou ja, in iedergeval "It's good to be back" hihihihihih

Wauw alweer een half jaar geleden dat ik voor het laatst een berichtje heb geplaatst! Wat gaat de tijd toch hard en wat is er veel verandert!

Nou maar gelijk even bijpraten dan maar!

Allereerst Lady. Zo zorgelijk als we het eerst in zagen, zo goed gaat het nu. Ze krijgt elke dag een pijnstiller en heeft speciaal voer tegen de artrose. Ze doet het lekker rustig aan, wat ook mag want ze word volgende maand alweer 12 jaartjes jong. Ze heeft zich goed aangepast aan haar eigen kunnen. We lopen nu op een heerlijk slakkegangentje, en als ze wil spelen dan doen we dat lekekr rustig aan. Ze mag niet meer rennen en springen, maar dat kan ze ook al niet meer, en in en uit de auto springen daar zijn we erg voorzichtig mee. Maar ze is een heerlijke kroelsik!

De fototjes moeten even wachten want de externe harde schijf is kaput en aangezien ik daar praktisch alles op bewaar heb ik alleen mijn fotos die op hyves staan! Ach ja hopelijk is hij eind van de week weer gemaakt en kan ik tenminste weer wat uitvreten op mijn compie.

We zijn net terug van een weekje vakantie die letterlijk in het water is gevallen hahahaha wat een regen zeg! Nu begint de normale werk routine weer dus daar moeten we ook weer inkomen, maar  ik heb daar meestal niet zoveel last van.

Met de katten en de caafjes gaat het goed, en we hebben net weer een beetje rust in huis nu de moederpoes met kittens uit huis zijn, Lang verhaal wat ik een andere keer wel vertel.

Dus al met al gaat alles zijn gangentje.

Op 1 klein dingentje na dan, maar ook daar lezen jullie later meer over.

Ik ga nu mijn kelder in duiken voor de spullen die we van het weekend willen verkopen op de jaarlijkse markt bij ons voor de winkel. Help me hopen op een beetje mooi weer want meestal regenen we twee dagen weg!

Fijne avond allemaal!

Wauw alweer een half jaar geleden dat ik voor het laatst een berichtje heb geplaatst! Wat gaat de tijd toch hard en wat is er veel verandert!

Nou maar gelijk even bijpraten dan maar!

Allereerst Lady. Zo zorgelijk als we het eerst in zagen, zo goed gaat het nu. Ze krijgt elke dag een pijnstiller en heeft speciaal voer tegen de artrose. Ze doet het lekker rustig aan, wat ook mag want ze word volgende maand alweer 12 jaartjes jong. Ze heeft zich goed aangepast aan haar eigen kunnen. We lopen nu op een heerlijk slakkegangentje, en als ze wil spelen dan doen we dat lekekr rustig aan. Ze mag niet meer rennen en springen, maar dat kan ze ook al niet meer, en in en uit de auto springen daar zijn we erg voorzichtig mee. Maar ze is een heerlijke kroelsik!

De fototjes moeten even wachten want de externe harde schijf is kaput en aangezien ik daar praktisch alles op bewaar heb ik alleen mijn fotos die op hyves staan! Ach ja hopelijk is hij eind van de week weer gemaakt en kan ik tenminste weer wat uitvreten op mijn compie.

We zijn net terug van een weekje vakantie die letterlijk in het water is gevallen hahahaha wat een regen zeg! Nu begint de normale werk routine weer dus daar moeten we ook weer inkomen, maar  ik heb daar meestal niet zoveel last van.

Met de katten en de caafjes gaat het goed, en we hebben net weer een beetje rust in huis nu de moederpoes met kittens uit huis zijn, Lang verhaal wat ik een andere keer wel vertel.

Dus al met al gaat alles zijn gangentje.

Op 1 klein dingentje na dan, maar ook daar lezen jullie later meer over.

Ik ga nu mijn kelder in duiken voor de spullen die we van het weekend willen verkopen op de jaarlijkse markt bij ons voor de winkel. Help me hopen op een beetje mooi weer want meestal regenen we twee dagen weg!

Fijne avond allemaal!

Nog even snel een update.

Lady’s fotos gaven aan wat we al verwacht hadden. Haar hele lichaam zit onder de artrose. De fotos waren schokken, alhoewel we er wel een beetje op voorbereid waren, schrik je toch als je die fotos ziet.

De dierenarts wou ons geen tijdlijn geven, maar gaf wel aan dat we nu heel zuinig op haar moesten zijn. Sochtends ligt ze altijd naast me op bed als Re al naar zijn werk is, en elke dag ben ik bang als ik wakker word dat dit de dag is dat ze niet meer overeind kan komen. Het erge is dat haar koppie nog zoveel wil maar haar lichaam gewoon aan het tegen werken is, en das moeilijk om te zien. Ze staat nu op pijnstillers en buiten lopen we op het traagste niveau mogelijk, maar het geeft niet, we passen ons gewoon aan. Alles voor mijn meisje.

Ik ben wel op zoek naar andere alternatieven, maar de artrose is onomkeerbaar en daarom zal het nooit beter gaan, maar goed we geven niet op, dat zit niet in onze aard.

Maar dat is wel de reden dat ik niet veel meer op de log zal zitten. Nou scheelt het dat mijn log praktisch niet meer bezocht word, dus veel mensen zullen niet teleurgesteld worden, maar ik vond het wel zo netjes om het toch even te laten weten.

Mijn meissie gaat nu even voor al het andere.

Zo af en toe zal ik er nog wel wat op zetten maar dat merken jullie dan vanzelf wel.

Het gaat niet zo goed met Lady!

Twee weken geleden begon ze opeens veel te hijgen. Eerst begreep ik er niet veel van, haar hart was goed, haar temperatuur was goed, en het hijgen had ook geen duidelijke aanleiding. Ik belde maandagochtend de dierenarts om een afspraak te maken. Smiddags liep ik met haar buiten en opeens begreep ik het, ze was aan het pijnhijgen.

Savonds bevestigde de dierenarts mijn vermoedens. Lady heeft al enige tijd artrose.  Ze had het in haar heupen en in haar voorpoten. Nu had ze dus een zware ontsteking, door de artrose, in haar voorpoot, wat haar erg veel pijn deed. Maar toen de dierenarts haar verder ging onderzoeken, bleek dat de artrose ook al in haar nek en in haar ruggenwervels zit.

Ik kreeg zware pijnstillers/ontstekingsremmers mee om de pijn te verminderen en de ontsteking te laten verdwijnen, maar ook het advies om fotos te laten maken. Nou komt dus het frustrerende deel. Nogmaal gesproken twijfel ik niet, als er iets met mijn dieren is dan maakt het me niet uit hoeveel het kost, mijn dieren gaan voor alles. Alleen moeten er ongeveer 6 fotos gemaakt worden, omdat het bij haar op zoveel plaatsen zit en dat kost zo omme nabij de 300 a 400 euro en dat hebben we niet. De fotos geven een duidelijk beeld over hoe erg de artrose is en hoe lang Lady nog heeft. En al hoewel ik eigenlijk niet wil weten hoe lang mijn meisje nog heeft, is het belangrijk voor de pijn bestrijding en de eventuele fysiotheraphie. Zonder fotos is dat een stuk moeilijker.

Maar naast al dit heb ik me de afgelopen weken geprobeert erg groot te houden, na al dit slechte nieuws, maar ik ben er gewoon kapot van. Muppie is al bijna 9 jaar bij ons en geeft ons elke dag zoveel liefde en lol, dat het idee dat we binnenkort afscheid van haar moeten nemen ondragelijk is.

Het meest positieve is dat ze misschien nog een jaar heeft, maar hoe snel alles nu gaat, lijkt die kans erg klein.

Ik weet niet wat ik moet doen.

Update:

Dankzij onze lieve familie, gaan wij vanochtend fotos maken met Lady bij de dierenarts. Ik ben zenuwachtig, maar hopelijk weten we eind van de dag meer.

Ik ben alweer meer dan twee jaar gestopt met mijn vrijwilligers werk bij het asiel, maar ik mis het nog elke dag, ik hoop dat er een tijd komt dat ik weer vrijwilligerswerk kan doen, maar vandaag was ik begonnen met mijn duizenden fotos te organiseren op mijn computer en toen zat ik de fotos van mijn asielschatjes weer eens door te kijken, en dan komen er toch weer veel gevoelens los, hier onder een aantal fotos van mijn asielschatjes.

Bobo

Asrael

Bibi

Coolcat, Bobo, Asrael en Bibi waren vier "onplaatsbare" katten die na een hele strijd terecht zijn gekomen in het paradijselijke opvangcentrum Dierenthuis. Daar kregen ze na vele lange jaren in een asielverblijf te hebben gezeten een geweldige ruimte en vrijheid.

Ciska, de kruising megelaar, duitse herder had vele gedragsproblemen, ze werd meerdere malen geplaatst maar werd steeds terug gebracht. Na een lange tijd in het asiel, werd ze geplaatst bij mensen die een grote boerderij met veel land hadden, waar ze naar hartelust haar energie kwijt kon, jammer genoeg begon Ciska op een gegeven moment agressie te vertonen en hebben haar nieuwe eigenaren haar in moeten laten slapen. Vrijwilligers werk is niet altijd leuk, want deze hond, waar iedereen zoveel liefde en geduld in heeft gestoken, kon ondanks alle inspanningen niet gered worden. Deze foto stuurde haar nieuwe eigenaren ons, en heeft voor mij altijd een bijzonder plekje gehad.

Arco

Bart en Arco waren twee van de honden die we uit het buitenland overgevlogen kregen omdat het asiel daar over vol zat. Deze schatjes waren natuurlijk zo geplaatst en ik denk dat de fotos wel bewijzen hoe schattig ze waren.

Muis was een geval apart. Een ontzettend mooie kat om te zien en grappig als maar zijn kan, soms ook heel schattig en lief, maar soms ook heel onbetrouwbaar. Toch stal hij altijd mijn hart, die lieve schat. Van hem heb ik ook ontzettende grappige fotos, maar dit is toch wel de mooiste.

Juul kwam samen met een grote groep katten bij een "kattenvrouwtje" vandaan. Juul was het resultaat van inteelt. Op de foto is dat niet te zien, maar deze schat had mijn hart al voor ik het wist. We hebben alles op alles gezet om hem mee naar huis te krijgen, omdat we wisten dat hij geen lang leven meer zou hebben, maar door alle drama van het asiel, werden we tegen gewerkt. Gelukkig kwam hij wel bij een andere asiel medewerker terecht en heeft hij niet lang in het asiel gezeten.

Tarzan is/ was de grootste herdershond die ik ooit gezien heb. Hij kwam in het asiel terwijl hij al heel oud was. Mijn oom en tante hadden een paar maanden daarvoor hun hond in moeten laten slapen en toen zij Tarzan zagen waren ze meteen verliefd. Jammer genoeg heeft Tarzan nog maar een paar maanden geleefd nadat hij bij mijn oom en tante in huis genomen is, hij is overleden aan ouderdom maar heeft nog wel een aantal heerlijke maanden gehad, dat gaf ons een heel goed gevoel.